Stap uit je comfort zone; gooi jezelf in het diepe

Als manager wilde ik graag de medewerkers stimuleren en inspireren om uit de comfort zone te stappen. Een van de manieren was ze gewoon in het diepe gooien zonder dat ze konden zwemmen. Dan leren ze snel. Natuurlijk stond ik als badmeester erbij om te zorgen dat ze niet verdronken. 

Waarom deed ik het vaak op deze manier. Dat kwam omdat veel mensen overtuigingen hebben die hun beperken. Beperkende overtuigingen.
In onderzoek je eigen geloofsystemen heb ik reeds geschreven om bij je overtuigingen stil te staan. Het zogenaamde ‘maar ja’. Of ‘ja maar’. Mensen hebben altijd wel een excuus/ om iets niet te doen. En de excuses hebben te maken met hun overtuigingen. Geenszins met de werkelijkheid of met feiten. Het zijn beperkende overtuigingen.

Een aantal voorbeelden:
Als ik mediteer moet ik ook boeddhist zijn. Daarom mediteer ik niet.
Als ik deze vergadering ga voorzitten, dan moet ik de vergadering altijd voorzitten
Als ik voor mijzelf begin, moet alles al geregeld zijn. Daarom start ik niet voor mijzelf

Mijn advies: ga gewoon mediteren. Zit de vergadering gewoon voor. Ga gewoon voor jezelf beginnen. Gooi je in het diepe en zie wat er gebeurt. En kijk en ervaar wat je er echt van vindt. Stop je ziel en zaligheid erin. Misschien voor zes maanden. En kijk wat er gebeurt. Een van de overtuigingen die je los mag laten voordat je begint, is….. dat het gelijk iets voor het hele leven moet zijn. Je kan beter zelf hebben ervaren in een maand dat mediteren niets voor jou is, dan dat je nooit hebt gemediteerd. Snap je. Gewoon doen.

Natuurlijk gaat dit gepaard met stress en angst. Dat komt omdat je uit je comfort zone stapt. Helaas is het een feit dat als je iets nieuws doet, als je jezelf in het diepe gooit zonder dat je kan zwemmen je met twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen wordt geconfronteerd. En voordat je het door hebt neemt je twijfel en het gebrek aan zelfvertrouwen de controle over. Dit gebrek aan zelfvertrouwen en de zelftwijfel komen ook voort uit een aantal overtuigingen die je hebt.
Een voorbeeld:
Ik had het meeste last van: het moet perfect zijn anders doe ik het niet. Je kunt je voorstellen dat wanneer je dan in het diepe springt er veel angsten en twijfels boven komen. Gelukkig heb ik deze overtuiging voor een groot gedeelte kunnen vervangen door een andere overtuiging. “Ik leer door het te doen en het vervolgens te analyseren en te reflecteren zodat ik het de volgende keer weer beter doe.” Mijn perfectie is verplaatst van de prestatie naar de evaluatie. Ik train mijzelf in perfect evalueren. Dus in plaats van dat het gebrek aan zelfvertrouwen het overneemt, moet je verlangen en je devotie om het zo goed mogelijk te doen het overnemen. Je leidt jezelf in plaats van dat je wordt geleid.

Mensen focussen zich in het algemeen teveel op het doel en te weinig op het proces. Het doel bepaalt de richting. En jij zit op de weg en op de weg kun je van alles leren door het gewoon te doen. Actiegericht leren. Dit is echt de enige manier om aan persoonlijke groei te werken. Je focussen op het proces: Hoe doe ik het? Hoe voel ik mij? Welke overtuiging houdt mij nou in de ban? Hoe kan ik het de volgende keer beter doen? Etc. Langzamerhand kom je dichterbij je doel en je hebt er zelf veel van geleerd.  En gewoon door in het diepe te springen zonder dat je kan zwemmen.

2 Comments

1. 

   guido

   16 April 2008 at 07:58

   hartelijk dank voor je link op je website.

   Je vraagt op welk moment je vragen zou moeten stellen. Een aantal zaken zijn van belang. Weet goed wat je eind resultaat is. En welke stappen je gaat zetten om daar te komen. Vaak ontbreekt het namelijk daaraan. Dan start de weg ernaar toe. Train jezelf om dagelijks stil te staan bij de stappen die je wilt zetten en train jezelf om dagelijks te reflecteren hoe het gaat. In Azie zeggen ze: think before you do and look before you go. Dit gezegde benadrukt dat het gaat om aandacht en bewustzijn in elke stap.
   Het uiteindelijk doel is: leven in continue aandacht.
   Veel inspiratie toegewenst.
2. 

   Josefini

   14 April 2008 at 21:11

   Dit is echt iets dat op mij van toepassing is. De klassieke angsthaas is me… Ik probeer er wel wat aan te doen door mijzelf bij de haren ergens bij te trekken. Soms lukt dat en dan ben ik trots.

   Het lukt me alleen nog niet goed om mijzelf op een afstand te bekijken en te analyseren. Ik wil graag ook van de ‘road to’ leren en niet alleen trots zijn op het resultaat.

   Op welk moment in een bepaald proces zou ik mij nou die vragen moet stellen? In het begin, of als de eindstreep nadert, maar ik bang ben het niet te halen? Welk moment is het meest effectief om even pas op de plaats te (kunnen) doen?

   Overigens: mooie en interessante weblog. Ik heb er naar gelinkt, is dat ok?